Τα λάβαρα που συνεχίζουν να κυματίζουν...

Την παραμονή της 25ης Μαρτίου, ανηφορίσαμε προς την Ιερά Μονή Πεντέλης-Κοίμηση της Θεοτόκου, κρατώντας στα χέρια μας τα λάβαρα των αγωνιστών του 1821.

Τα λάβαρα αυτά, δημιουργημένα πριν από περισσότερα από είκοσι τρία χρόνια από μαθητές του σχολείου μας, βρέθηκαν ξανά σε νέα χέρια, συνεχίζοντας μια αθόρυβη πορεία μέσα στον χρόνο. Κάθε τους κίνηση έμοιαζε να κουβαλά μνήμη, κόπο, συγκίνηση.

Επιλέξαμε να παρουσιαστούν στον χώρο της Μονής, έναν τόπο που συνδέεται ουσιαστικά με τον Αγώνα των Ελλήνων, καθώς μέσα από το Μετόχι της Μονής που βρίσκεται στην Αθήνα, την Αγία Δύναμη, ενισχύθηκε με μυστικό τρόπο η Επανάσταση. Κάτω από την Αγία Τράπεζα του ναού υπάρχει σκάλα που κατεβαίνει προς τα κάτω. Σε βάθος 15 μ., υπάρχει ένας μεγάλος υπόγειος χώρος, σαν σπηλιά. Τον χώρο αυτό, στα χρόνια του Αγώνα, χρησιμοποιούσαν οι καλόγεροι της Μονής, σαν εργαστήριο, όπου κατασκεύαζαν πυρίτιδα, σφαίρες και φυσέκια.

Έτσι, τα λάβαρα στάθηκαν σε έναν τόπο όπου η ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα, αλλά εμπειρία ζωντανή. Οι μαθητές μίλησαν για τα λάβαρα∙ για τα σύμβολα που φέρουν, για τα χρώματα που δεν είναι τυχαία, για τους ήρωες που τα κράτησαν. Και, μέσα σε μια στιγμή σιωπής, η φωνή δόθηκε στα ίδια τα λάβαρα.

Μα αν με ακούσεις… ακόμη φωνάζω. Ελευθερία. Αλήθεια. Πίστη. Και θα φωνάζω, όσο υπάρχουν παιδιά που με κρατούν ζωντανό.

Τα λάβαρα κυμάτισαν. Και μαζί τους, κυμάτισε η συνέχεια, η μνήμη που δεν σβήνει και η ευθύνη που περνά από γενιά σε γενιά.